News

Soundbyte 118: A perfect day

27 oktober 2013

Tijd voor een Soundbyte. Een mooi moment om mezelf telkens weer even uit het allerdaagse bestaan omhoog te trekken, om me heen te kijken en me af te vragen wat ik in vredesnaam in deze wereld aan het doen ben.

Maar eerst de afgelopen week. Vorige week, zaterdag de 19e, was het Google Devfest in Amsterdam dat Luminis mede gesponsord heeft. De dag werd georganiseerd door de Dutch Android User Group dus Dennis heeft z’n organisatorische talenten weer mogen aanspreken. Een mooie dag met 120 deelnemers en praatjes over o.a. Android, AngularJS, Google Cloud en iets waar ik nog nooit van gehoord had: the Go language. Het ‘Hello world’ programmaatje op Wikipedia is in ieder geval nog wel te doorgronden. Wil je erbij zijn? De volgende uitdaging is de hackathon van 24 november met de veelzeggende titel: ‘You can hack but you can’t hide’.

Over een paar maanden ben ik alweer 3 jaar aan de slag bij Luminis. Als ik naar Arnhem kijk dan zitten we duidelijk in een volgende fase. Steeds vaker gaan we als club projectuitdagingen aan om een klant verder te helpen in plaats van een persoonlijke inzet van één Luminis collega bij een klant. Hoewel met dit laatste niets mis is, heeft het eerste een aantal voordelen en uitdagingen. Het succes van de opdracht wordt namelijk toegeschreven aan het bedrijf Luminis en dit versterkt onze positie. Proposities bedenken is één maar je moet ze een tijd volhouden voordat je ermee geassocieerd wordt en dat laatste is steeds meer het geval. Zowel voor nieuwe klanten als voor talenten die onze projecten herkenbaarder en aansprekend vinden.

Die veranderingen zijn zichtbaar. Steeds vaker is het vol op kantoor en in tegenstelling tot twee jaar geleden is dat geen reden voor zorg. Kamers worden vaker door projectteams geclaimd en de bemensing van projecten begint een flinke puzzel te worden. Collega’s werken vaker aan meerdere projecten tegelijk en natuurlijk willen we snel blijven leveren, ook dat zorgt voor mooie planningspuzzels.

Projecten doen met een resultaatverplichting is mooi maar het vergt ook veel van ieders discipline. Anders gezegd: het doet een hoger beroep op vakmanschap, empathie en ondernemerschap. Het botst, schuurt en doet soms zelfs pijn. Als dat niet aan de orde is, weet je zeker dat je niet het maximale uit het team haalt.
Ik ben de afgelopen tijd bezig geweest met deze voor ons bekende drie termen, om steeds hogere teamprestaties na te streven.
Vakmanschap zou je in onze ICT wereld op kunnen vatten als: overweg kunnen met een bepaalde technologie: “hij heeft zoveel Java ervaring, dat is écht een vakman!“. Kennis en ervaring met een technologie is denk ik de MINST belangrijke asset die je als Luminis vakman in je koffer moet hebben. Draai het maar om: stel Java bestaat vandaag niet meer, ben je dan geen vakman meer? Als het goed is duurt het minder dan een jaar om dezelfde waarde voor ons bedrijf te hebben. Ik doel hier niet alleen op de kwaliteit om nieuwe technologie snel eigen te maken (dat is namelijk ook maar beperkt onderscheidend), maar meer op hoe je je verdiept in de uitdaging van de klant, hoe je je opstelt in je team, of technologie een doel of een middel is, met welke focus en inzet je werkt en wat je drijft.

Een mooi bruggetje naar ondernemerschap. Het zal bekend zijn: ondernemerschap heeft niets te maken met of je wel of niet ingeschreven bent bij de KvK. Nee, het is nog veel eenvoudiger om erachter te komen of iemand wel of niet ondernemend is. Je hoeft alleen maar te luisteren. Niet-ondernemers gebruiken veel tijd om te vertellen waarom ze mogelijk niet succesvol zijn, bijvoorbeeld: “deze requirement is wel leuk bedacht en ik wil het best proberen maar eigenlijk past het niet bij hoe we de applicatie hebben opgezet“. De angst om niet succesvol te zijn en de potentiële deuk in het ego moet vooraf geëlimineerd worden. Liefst horen ze van een vaderlijk figuur iets van: “Dat snap ik en het zou daarom uitzonderlijk zijn als het toch lukt, ga het nu maar proberen.“. Ik mag hopen dat we bij Luminis elkaar dit ‘comfort’ NIET bieden. Vaak lukt de klus vervolgens prima door het aanwezige vakmanschap maar verandert er helaas niet altijd wat aan de ondernemende instelling. Ondernemende mensen verkennen eerst waar de situatie om vraagt en die hoor je daarna dingen zeggen als: “Ok, dit gaan we doen, nu alleen nog bepalen hoe“. Als een ingeslagen weg niet juist blijkt, zijn ze creatief in het tijdig vinden van een andere.

We doen uitdagende projecten met elkaar en we kennen het gevoel om tevreden en soms zelfs verbaasd terug te kijken hoe we dit samen voor elkaar hebben gekregen. Topprestaties leveren we alleen als de teamprestatie het hoogste doel is. Dat betekent dus: niet langer ingaan op de oneindige behoefte van je ego. Denk bijvoorbeeld aan de de schijnbaar onbetekenende dwangmatige behoefte om in een discussie gelijk te willen hebben of je collega te willen overtreffen met een nog slimmere opmerking. Durf jezelf te laten overtuigen. Stel jezelf de vraag: wat heeft het project nu nodig in plaats van het vaak onbewuste: wat heb ik nu nodig?

De reden waarom we succesvoller zijn als we projecten ‘agile’ uitvoeren, is volgens mij omdat we vaker doen wat het project NU vraagt. In een sprintplanning dwingen we onszelf de vraag te stellen wat we deze week gaan doen (en niet over een maand) en scrum boards en standups zorgen ervoor dat we hier niet van afgeleid worden. Bij de demo worden we met de neus op de feiten geduwd: doen wat het project NU vraagt werkt blijkbaar. En toch… als je nu tussen je teamleden zit terwijl je deze Soundbyte leest, luister dan eens naar de eerste paar opmerkingen die je gaat horen. Gaan deze over wat het project NU vraagt? Als dat zo is, maak je waarschijnlijk deel uit van een committed team. Dat is niet altijd het geval. Vaak gaat het over iets dat nu niet relevant is, over gister of morgen en wordt de vraag: “Is het van belang hier nu aandacht aan te besteden?” niet gesteld. Delen van wat er om je heen gebeurt lijkt soms een gewoonte geworden met als resultaat dat we onterecht bezig zijn met wat ooit of nooit! komen gaat wat ten koste gaat van de prestaties nu.

Vandaag is Lou Reed overleden. Nooit zal er iemand meer zo zwaarmoedig over een perfect day zingen. Perfecte dagen bestaan voor mij niet. Toch kunnen we van vandaag wat maken. Van gister is de kans voorbij en morgen bestaat niet totdat het vandaag wordt. Maak er een mooie dag van!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *