News

Soundbyte 155: Home

12 augustus 2014

Je kent het vast wel: na een lange reis stap je uit de auto, je zoekt in je vakantiespullen naar de huissleutel, opent de voordeur en loopt, enigszins wiebelend van vermoeidheid, de woonkamer in. Twee dingen vallen je meteen op: het ruikt een beetje raar en het voelt zo groot en ruim aan. Je checkt de koelkast, de afwasmachine en de vuilnisbak, maar nee, die had je alle drie netjes achtergelaten voor vertrek; de ietwat vreemde geur zal wel komen omdat 3 weken alles dicht heeft gezeten en het ontzettend warm weer is geweest (hier wel!). Je loopt nog een paar keer heen en weer om wat essentiele spullen uit de auto te halen en dan is het tijd om met een koud biertje op de bank te ploffen. Het huis voelt tegelijkertijd een beetje vreemd en vertrouwd.

Later die avond / nacht / de volgende ochtend maakt het weemoedige gevoel over de voorbije vakantie plaats voor het genoegen van het weer thuis zijn. Schone kleren in de kast. Een lekker bed. Het feit dat je niet hoeft te kruipen om in/uit je bed te komen. Een douche zonder muntjes en zonder zingende kerels en zonder andermans vieze haren op de vloer. En meer van die ontberingen die je 3 weken zonder enige klacht hebt kunnen doorstaan, maar waarvan je nu toch blij bent dat je er vanaf bent.

En dan voor het eerst weer naar kantoor. Ook dat geeft toch een soort thuiskomen gevoel. Misschien iets meer vermengd met “hier wil ik nu niet zijn”, maar toch ook een feest van herkenning en hoe dan ook het gevoel dat je er thuishoort.

Hoe anders was dit jaar na de vakantie mijn weerzien met kantoor. Niet meer naar de oude vertrouwde IJsselburcht; de plek waar we ooit begonnen zijn – althans, waar Luminis ooit z’n eerste kantoor had in een tijd dat er helemaal nog geen sprake of zelfs een idee was van meerdere kernen. Een plek met geschiedenis dus, dat wel, maar om eerlijk te zijn verder niet een plek om heimwee naar te hebben. Zeker niet als je ziet waar we terecht gekomen zijn en al helemaal niet als je de plannen hebt gezien hoe het moet gaan worden. Want het is nog niet helemaal af; geheel in de geest van de agile methodiek is het kantoor al in gebruik terwijl het nog niet klaar is, maar wel voldoende functionaliteit biedt. Los van het feit dat er bugs aan het licht kunnen komen natuurlijk (blocker: internetverbinding uitgevallen). De backlog is nog goed gevuld; het zal wel niet allemaal op korte termijn gerealiseerd worden, maar dat hoeft niet erg te zijn: prima als er nog wat te wensen overblijft.

Ik had al moeite de ingang te vinden; het plaatsen van naambordjes had blijkbaar nog niet voldoende business value. Gelukkig dat Kim aanwezig was en mij vertwijfeld rond zag lopen, anders had ik nog wel even langer rondgedoold over Industrie-Park Kleefse Waard. Eenmaal binnen het typische beeld van een nog niet volledig afgeronde verhuizing: her en der verhuisdozen; lampen die op een tafel liggen in plaats van dat ze aan het plafond hangen, de geur van verf en nieuw tapijt, een op de grond liggende kabelgoot waar je je nek over breekt als je niet uitkijkt – van die dingen. Nog niet direct een plek waar je je ontzettend thuisvoelt, maar de belofte hangt in de lucht. Geef het nog een paar weken en Luminis Arnhem heeft eindelijk een kantoor om trots op te zijn. En reken maar dat ik me daar thuis ga voelen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *