News

Soundbyte 219: Parijs, 13-11-2015

16 november 2015

Parijs heeft het afgelopen weekend het totale nieuwsbeeld gedomineerd. Vrijdag avond hebben, naar verluid, 8 terroristen in Parijs een waar bloedbad aangericht onder normale burgers zoals jij en ik. Hiermee is het beeld gecreëerd dat niemand meer veilig is, dus ook niet het gewone publiek op zoek naar een leuk en vermakelijk vrijdagavondje uit. Dat de angst er goed in zit, blijkt uit de paniek die uitbrak op zaterdag en zondag na wat onschuldige kleine voorvalletjes. Parijs, maar eigenlijk de hele wereld, is op zijn hoede.
 
En dat brengt ons meteen op de vraag: “Hoe heeft het zo kunnen gebeuren?”. In de huidige tijdgeest is immers iedereen te volgen! Iedereen laat (digitale) vingerafdrukken achter bij alles wat hij online en offline doet. Hoe is het dan mogelijk dat terroristen een dergelijke grootschalige en mondiale operatie konden plannen, zonder dat ze aandacht van geheime (cyber) diensten hebben getrokken. Hoe is het mogelijk dat een jongetje van 12 per direct een officiële waarschuwing krijgt wanneer hij de laatste James Bond film wil downloaden via bittorrent, maar dat een terrorist kennelijk kalashnikovs kan bestellen zonder op te vallen.
 
Bij een beetje zoeken kom je erachter dat 96% van alle content op het internet onvindbaar is. Onvindbaar via Google, Bing of andere zoekmachines. Het gedeelte van het web dat wel zichtbaar is heet ‘Surface Web’ (4%) en het onzichtbare gedeelte ‘Deep Web’ (96%). Een groot gedeelte daarvan heeft wel een plausibele oorzaak voor zijn onzichtbaarheid. De verschillende redenen kunnen bijvoorbeeld zijn:
contextueel (de inhoud is gebaseerd op de context van de verbinding, bijvoorbeeld IP-ranges), dynamisch (inhoud is afhankelijk van queries), limited access (inhoud heeft restricties op toegang, robots.txt bijvoorbeeld), geen HTML of textuele inhoud, private websites (je moet inloggen), scripted inhoud (inhoud gecreëerd met behulp van javascript bijvoorbeeld), niet gerefereerde inhoud (websites worden simpelweg niet door andere websites gerefereerd) en oude websites (de zogenaamde archieven).
 
Een heel klein gedeelte is echter met opzet onzichtbaar en enkel benaderbaar met behulp van speciale software als Tor, I2P en speciale VPN’s. Dit gedeelte wordt het ‘Dark Web’ genoemd en niet voor niets. Mensen die niets te verbergen hebben gebruiken geen speciale darknet software. In dit gedeelte van het web vind je mensen die wel wat te verbergen hebben; van simpele politieke protesten naar porno en andere nog veel ziekere zaken.
 
En daarmee zijn we terug op de aanslagen van 13 november. Het zou zomaar mogelijk zijn dat terroristen de aanslag hebben gepland op het ‘Dark Web’. Logisch dat de geheime diensten hier op focussen. Maar kennelijk is het Dark Web toch te donker voor de geheime diensten. Ik ben altijd trots op mijn vakgebied, maar tegelijkertijd baart de bovenstaande ontwikkeling mij wel zorgen.
 
Wil je meer weten over ‘Deep Web’ en het ‘Dark Web’?  Google dan gerust eens, want informatie over het Deep Web is er genoeg.
 
Als laatste wil ik toch nog graag even stilstaan bij de aanslagen. De dag na de aanslagen heeft een pianist met een verrijdbare piano een hommage gespeeld naar alle slachtoffers. De pianist, Davide Martello, speelt John Lennon’s Imagine op een grote vleugel net buiten het Dataclan theater, waar het grootste drama van de aanslag zich afspeelde.
 
Kippenvel…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *