News

Soundbyte 232: La Grange

14 februari 2016

Donderdag 11 februari, een mail van de zorgverzekeraar…. of ik informatie wil verstrekken over een gemaakte ambulancerit.

De afgelopen weken heb ik helaas regelmatig contact gehad met de zorg in ons mooie Nederland. Mijn zoon had begin december een lelijke breuk opgelopen tijdens zijn gym op de middelbare school. Een avulsie breuk in zijn bovenbeen, net onder zijn heup. Een te sterke sprong gaf aan dat de spieren sterker waren dan het botje waar het aan vast zat. Pijnlijk natuurlijk en dan druk ik mij nog erg zachtjes uit. Gelukkig gaat het nu goed en gaat de revalidatie voorspoedig. Ik wil alleen even stil staan bij de zorgpartijen waar je dan mee te maken gaat krijgen. Doctoren, ziekenhuis, huisartsenpost, ambulancepersoneel, spoedeisende hulp maar ook de apotheek, medische hulpmiddelenverhuur, ziektekostenverzekering, eigen huisarts en natuurlijk de fysiotherapeut. Vast nog iets of iemand vergeten… Wat opvalt is dat iedere keer dat we te maken kregen met een nieuwe instantie we steeds weer iemand spraken die niet voorbereid was. Wat is er aan de hand? Hoe is het gekomen? Twee vragen die structureel aan de orde kwamen bij zowat elk contact. Bijna om simpel van te worden, mijn zoon van 14 vroeg zich zelfs een keer af of ze wel iets opschrijven in het ziekenhuis.

Vast herkenbaar en deels snap ik het ook wel. Een band creëren met de patiënt, hem geruststellen etc.. Er zit ook zeker een deel bij dat gewoon niet de moeite heeft genomen om het dossier te lezen. Maar een ziektekostenverzekering die na enkele maanden via mail wil weten of er sprake was van een ongeval om zo eventueel de tegenpartij aansprakelijk te stellen is toch echt met andere dingen bezig. Ze bezitten blijkbaar niet over voldoende informatie ondanks dat wij vanaf het begin hebben aangegeven dat de informatie breed gebruikt mag worden. Iets met patiëntendossier? Op dit vlak kan er nog wel wat verbeterd worden in de informatievoorziening tussen de diverse partijen en dan heb ik het nog niet eens over de interne informatie in het ziekenhuis van de behandelende afdeling. Iedere keer een andere arts, iedere keer een ander/aangepast behandelplan. Zo hebben we ruim 3 uur gewacht op een arts die mijn zoon zou ontslaan uit het ziekenhuis. Hij kwam alleen niet. Of bij een volgende controle maken we geen foto, echter bij aankomst wilde de dienst doende arts toch een foto. Was natuurlijk niet gepland dus maar liefst 4 uur in het ziekenhuis wachten op die röntgenfoto. Is dit nou echt nodig?

Wie is verantwoordelijk?

Van wie is nu deze informatie? Deze moet toch van de patiënt zijn? Als buitenstaander is het af en toe moeilijk te bevatten hoe dit nu werkt in onze zorg. Mijn ervaring in Frankrijk, daar maken ze een foto, betaal je de foto en neem je deze mee in je dossier naar de arts. Je krijgt dit dossier mee naar je vakantieadres en neemt deze weer mee als je terug moet komen. Klinkt erg simpel en zou volgens mij zo digitaal gemaakt kunnen worden. Geef de patiënt de “sleutel” en laat hem bepalen wie deze krijgt. Of denk ik nou teveel vanuit de patiënt? Dit doen we namelijk niet in Nederland en daardoor maken we het allemaal te moeilijk en beperken we het meestal tot het slechts uitwisselen van algemene patiënt gegevens.

Waarom deelt onze zorg de informatie niet voldoende? Zijn ze bang? Waarvoor? Security en wantrouwen zijn wellicht de grote boosdoeners. Logisch als je het proces, activiteiten of de zorginstelling verantwoordelijk stelt. We zien en voelen de inefficiëntie in gedrag en kosten voor onze zorg.

De Soundbyte

De muziek deze week koppel ik dan ook aan “delen en gebruiken”… Dit nummer is gebruikt in films, reclames en meerdere malen gecoverd. Volgens insiders is het heerlijke ritme in dit nummer weer een copy van onder andere “Boogie Chillen” van John Lee Hooker. Een rechtszaak heeft echter uitgewezen dat het ritme behoort tot het publieke domein en dus mag iedereen het ritme gebruiken.

We praten over een oud nummer van ZZ Top toen ze in Europa nog nauwelijks naamsbekendheid hadden: La Grange uit 1973. Dit nummer, wat nooit een grote hit is geweest, verwijst naar een huis van lichte zeden net buiten het stadje La Grange in Texas. Deze locatie staat beter bekend als de “Chicken Ranch”, later ook het decor voor de film “The Best Little Whorehouse in Texas”.

Geniet van deze live versie uit 1982 en vergeet niet het volume op de schroeven. Have merci, a haw haw haw haw… 🙂

Fijne week!

 

Bert

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *