News

Soundbyte 243: Carry on

2 mei 2016

Het kwam opeens van alle kanten samen.

Eerst was er de DevCon. Weliswaar al meer dan een week geleden, maar in het daarop volgende weekend begonnen de ideeën over wat leuke onderwerpen zouden zijn om me nog eens (verder) in te verdiepen weer hevig op te borrelen. Daarbij kwam dan nog dat ik, aangestoken door Ivo’s presentatie over de Tamapotchi, wat van z’n blogs over hetzelfde onderwerp begon door te lezen. Naast dat dat op zich weer inspiratie bood voor weer (nog meer!) ideeen over nieuwe hobby-projectjes, wakkerde z’n column over focus ook een latent schuldgevoel aan over eerder gestarte en nooit echt beëindigde, maar domweg in de steek gelaten hobby-projectjes aan…

Dan waren er vorige week de nodige sollicatiegesprekken die ik mocht voeren. Ik word vaak gevraagd om mensen inhoudelijk aan te de tand te voelen – blijkbaar heeft men niet zoveel vertrouwen in mijn vermogen om persoonlijkheden in te schatten – en naast dat dat (ook) best lastig is, hebben we een vorm weten te vinden waarbij het vaak ook erg leuk is. Aan het eind van zo’n prettig gesprek merkte de sollicitant met zichtbaar enthousiasme op dat er nog zoveel te leren en te ontdekken was en zonder er echt bij na te denken antwoordde ik (met aanzienlijk meer jaren werkervaring dan hij), dat dat ook altijd zo blijft. Ik zei het op vrolijke toon overigens; mijn gevoel er bij was positief (toen nog wel).

Ik had (eindelijk – ik ben niet echt early adaptor) een e-reader gekocht en omdat je weinig hebt aan zo’n ding als er geen boeken op staan (en tot mijn verbazing wordt ie leeg verkocht; alsof je een auto koopt met een lege benzinetank) ging ik op zoek naar goeie e-boeken. Er bleek verbazingwekkend weinig legaal dan wel illegaal te downloaden, dus verplaatste ik m’n aandacht naar de commerciëlen, waar ik natuurlijk al gauw verdwaalde in de hoeveelheid van leuke boeken die ik nog wel zou willen lezen (fysiek winkelen heeft als voordeel dat fysieke vermoeidheid helpt om te stoppen). Tot overmaat van ramp logde ik per ongeluk in op goodreads, waar ik recensies zocht om me te helpen kiezen uit het overweldigende aanbod en werd ik nog fijntjes gewezen op de boeken waar ik wel in begonnen was, maar die ik nog niet de status “gelezen” had kunnen geven.

En dan heb ik het nog niets eens over de nieuwe projecten waar ik binnen de professionele context ingerold ben, en waarbij ik af en toe wat dingen tegenkom waarvan ik op zich wel genoeg weet, maar waar ik me dan toch graag verder in zou willen verdiepen omdat ik nu eenmaal graag het naadje van de kous weet.

Geluk bij een ongeluk is/was natuurlijk dat we in een periode zitten met bovengemiddeld veel vrije dagen. Het begon met die heerlijke koningsdag; het werkelijke weer bleef gelukkig dicht genoeg bij de slechte voorspelling om een goed excuus te hebben de hele dag de deur niet uit te komen. Voldoende tijd dus om ‘ns stevig te gaan werken aan al die goede voornemens.

Hebben jullie dat nu ook? Dat aan het begin van de dag – je staat lekker vroeg op zodat je de heeele dag aan jezelf hebt – de dag bijna oneindig lang lijkt. En voor je ’t weet zit je aan een verlate avondmaaltijd te bedenken dat er nog maar een paar uurtjes over zijn… Meer nog dan het standaard zondagavondgevoel lijdt een vrije dag aan het pijnlijke besef dat de plannen doorgaans factoren groter zijn geweest dan de beschikbare tijd. “En dan heb jij niet eens kinderen!” zullen een hoop van jullie nu denken. Inderdaad. Kan je nagaan.

Als je verwacht dat er nu een omslag komt naar een brilliante oplossing voor dit probleem, dan moet ik je enorm teleurstellen. Ik was begonnen aan het verhaal zonder te weten waar het heen zou gaan; misschien is het meer de frustratie van me afschrijven (je hoeft het niet te lezen he?!, je kan ook gewoon de muziek aanzetten en verder gaan met wat je aan het doen was). En voor jullie je massaal storten op goed bedoelde adviezen of – de hemel verhoede – met een zelfhulpboek aan komen zetten: ik weet het wel: ik wil gewoon te veel. Ik maak onrealistische plannen (daarom heet het een “plan” zeg ik dan altijd maar, als het realistisch zou moeten zijn zouden we het wel een “rooster” noemen). Ik ben te perfectionistisch. Ik moet geen werk mee naar huis nemen (ach, even dit afmaken, leuk klusje toch?).

Zou ik lijden aan een aandoening dat ik te veel leuk vind? Is daar een naam voor?

Nog even twee dagen volhouden. Dan hebben we een lekker lang weekend. Laten we hopen dat het geen lekker weer wordt, want dan “moet” ik ook nog fietsen en wandelen!

Heb een goede week! En voor komend weekend: Relax!  😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *