News

SoundByte 272 – Rockin’ in the free world

1 januari 2017

Ik kon me al helemaal een prachtige, idyllische inleiding voorstellen toen ik zag dat ik de eerste Soundbyte van 2017 mocht schrijven. Zoiets als “Koning winter heeft zijn mantel over de aarde heen gelegd en biedt ons een andere blik op onze omgeving. Eén die niet door ons bedacht, veroorzaakt of ontworpen is.”
Maar helaas, dat is niet de werkelijkheid. Wanneer ik naar buiten kijk zie ik weinig redenen om zo te openen. Ik kan alleen maar vaststellen dat de winters, waar ik elke keer op hoop, in de kast gelegd kunnen worden naast alle andere dromen; 2016 is het warmste jaar ooit en het ziet er niet naar uit dat we ons daar wat van aantrekken.
Gelukkig mocht dat gisteravond de pret niet drukken tijdens de  uitgebreide nieuwjaarsborrel. Het was voorlopig de laatste keer dat mijn oudste dochter erbij was, want zij gaat naar Canada om daar 5 jaar te werken aan haar promotieonderzoek. En dat hoort gepaard te gaan met een groot en knallend feest, wat we dan ook met veel overgave gedaan hebben 😉

In deze tijd van goede voornemens, eindeloze lijstjes die het afgelopen jaar op een of andere manier analyseren en een tekort aan vitamine D door te weinig zon, zou je bijna depressief worden van alle verhalen. Gelukkig zit ik zo niet in elkaar (en ik hoop dat dat voor meer mensen geldt). En terwijl de media over elkaar buitelt en zich haast om uit te leggen dat 2016 een waardeloos jaar was, deel ik niet dat beeld. Natuurlijk er is veel te klagen, maar er gaan ook heel veel dingen goed, waren soms beter dan voorheen en hier en daar zelfs het beste. Dus ik kijk naar 2017 met de gedachte dat het aantal verrassingen alleen maar groter wordt en dat te midden van al het kabaal om me heen en alle holle vaten in de media je het beste bij jezelf kunt blijven. Dus blijf trouw aan jezelf en “Carpe Diem!”

Wat me brengt bij een van de betere documentaires van 2016 over de macht van leugens en verhalen. In de documentaire van de Britse filmmaker Adam Curtis staat hij stil het fenomeen van “Hypernormalisation”. Hierin laat hij bijvoorbeeld zien hoe Donald Trump via Twitter communiceert. Op de ene dag beweert hij dat president Obama de overgang naar Trumps presidentschap frustreert om nog geen dag precies het tegenovergestelde te roepen (sorry: twitteren); er zou sprake zijn van een ‘heel, heel, heel erg soepele overgang’. Het maakt niet uit wat hij zegt: Trumps woorden hebben geen betekenis meer. Deze manier van communiceren wordt niet alleen gebruikt door Donald Trump en is ook niet iets van de laatste paar jaar. Waarheid, leugen, het doet er niet toe: de fictie regeert de wereld. En daarmee wordt ons eigen beeld van de werkelijkheid en het geloof in onszelf alleen maar belangrijker.

Een ander ding wat nog steeds echt is, is voor mij live muziek. En in het kader van het nagenieten van de nieuwjaarsborrel, het afscheid van mijn oudste dochter en een luidruchtige start van het nieuwe jaar hierbij muziek van een aantal van mijn grote helden: Neil Young en Pearl Jam.
Tip: speel dit nummer heeeeeeel hard…

CU,
Snah

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *