News

Soundbyte 33: Volksverhaal

23 februari 2012

Sorry, this entry is only available in Nederlands.

Het liep deze week allemaal wat anders dan gepland. Na een leuke prikkelende aftrap van de 1(-10-100)-sessie over de Interprise Society moest ik onverwacht afhaken. De rest van de week was het hete Citrosan thee, wollen dekens en koude rillingen. En dan mag je nog een Soundbyte schrijven. Dus vroeg ik me af, wat voor verhaal kan ik er nu van maken? En het was stil, heel stil.

Nu moet ik bekennen, van één ding wist ik al even dat ik dat met jullie wilde delen, ongeacht wat ik nou deze week met Luminis ging beleven. Laat ik daar dan ook maar mee beginnen, deze keer.

Tot mijn eigen verbazing namelijk, wilde ik een stuk muziek onder de aandacht brengen. Of ook wel een muziekvideo, uit de 2meter sessies van Jan Douwe Kroeske. Het gaat om een opname van de nederlandstalige band Spinvis in november vorig jaar.  ‘Oostende’, het eerste nummer van hun nieuwe CD, vind ik prachtig. En voor mij wordt dat in die 2meter sessie nog eens versterkt door het genieten van de musici zelf als ze het spelen. Kijk zelf maar:

Bijzonder aan Spinvis is dat hij letterlijk een verhaal vertelt in zijn nummers. En daar gebruikt hij een heel simpele woordkeuze voor, wat het heel toegankelijk maakt en wat je meeneemt als je jezelf toestaat om te luisteren. Neem bijvoorbeeld de volgende strofe uit het nummer ‘Ronnie knipt zijn haar’:

Het hoeft niet in de krant, maar Ronnie knipt zijn haar. Het mocht een keer. Dat vond zij ook. Het zat ook raar.

Ik vind dat echt een ware kunst. Je ziet het bijna voor je. Je kunt zo 1000’en koppels voor je zien, waar deze o zo menselijke gebeurtenis langs komt. Prachtig.

En dit, een verhaal vertellen, associeerde ineens alle kanten op. Het is namelijk wat de rode draad was onder de oppervlakte in mijn Luminis-week. Maandagmiddag had ik een gesprek met John Merrell over de followup vraag met betrekking tot de Interprise. John gaf onder andere mee dat hij voor zich zag hoe het Interprise-denken zich als een meme zou kunnen gaan verspreiden. Dit begrip is door Richard Dawkins in 1976 neergezet: Dawkins defined the meme as a unit of cultural transmission, or a unit of imitation and replication. Memes generally replicate through exposure to humans, who have evolved as efficient copiers of information and behaviour. Boeiend. Dank John!

Ik realiseerde me dat ik dinsdag in de 1-(10-100)-sessie zélf één van de verhalenvertellers was, in de rol van de domeinexpert die het team een uurlang zijn observaties mocht vertellen. Mondelinge overlevering, een volksverhaal dus. Het voornaamste criterium is dat het mondeling wordt doorverteld tussen (groepen) mensen en daarbij doet het er niet toe hoe oud het is, waar het vandaan komt en of het niet ook een rol speelt in de geschreven overlevering.

Mocht je nou denken, “He has lost it”, wat heeft dit allemaal met het technologiebedrijf Luminis te maken? Laat ik je dan hetvolgende meegeven:

  • Wat dacht je nou echt: ik laat de board-of-directors onze nieuwste soldeerpistool zien en dan liggen ze aan onze voeten? Hoe kunnen wij hen bereiken, hoe kunnen we elkaar begrijpen, hoe kunnen we een betekenisvolle dialoog hebben waarbij er interesse en vertrouwen ontstaat? En de bereidheid om met Luminis verkenningen aan te gaan?
    Ennuh,  voordat je nu met borstelende nekharen in de pen dreigt te klimmen:  toegegeven, als de board de directie voert over bijvoorbeeld een electronicabedrijf, misschien dat ze dan maar wat graag …Het liep deze week allemaal wat anders dan gepland. Na een leuke prikkelende aftrap van de 1(-10-100)-sessie over de Interprise Society moest ik onverwacht afhaken. De rest van de week was het hete Citrosan thee, wollen dekens en koude rillingen. En dan mag je nog een Soundbyte schrijven. Dus vroeg ik me af, wat voor verhaal kan ik er nu van maken? En het was stil, heel stil.

    Nu moet ik bekennen, van één ding wist ik al even dat ik dat met jullie wilde delen, ongeacht wat ik nou deze week met Luminis ging beleven. Laat ik daar dan ook maar mee beginnen, deze keer.

    Tot mijn eigen verbazing namelijk, wilde ik een stuk muziek onder de aandacht brengen. Of ook wel een muziekvideo, uit de 2meter sessies van Jan Douwe Kroeske. Het gaat om een opname van de nederlandstalige band Spinvis in november vorig jaar.  ‘Oostende’, het eerste nummer van hun nieuwe CD, vind ik prachtig. En voor mij wordt dat in die 2meter sessie nog eens versterkt door het genieten van de musici zelf als ze het spelen. Kijk zelf maar:

    Bijzonder aan Spinvis is dat hij letterlijk een verhaal vertelt in zijn nummers. En daar gebruikt hij een heel simpele woordkeuze voor. Dat maakt het heel toegankelijk en neemt  je mee, als je jezelf toestaat om te luisteren. Neem bijvoorbeeld de volgende strofe uit het nummer ‘Ronnie knipt zijn haar’:

    Het hoeft niet in de krant, maar Ronnie knipt zijn haar.
    Het mocht een keer.
    Dat vond zij ook.
    Het zat ook raar.

    Ik vind dat echt een ware kunst. Je ziet het bijna voor je. Je kunt zo 1000’en koppels voor je zien, waar deze o zo menselijke gebeurtenis langs komt. Prachtig.

    En dit, een verhaal vertellen, associeerde ineens alle kanten op. Het is namelijk wat de rode draad was onder de oppervlakte in mijn Luminis-week. Maandagmiddag had ik een gesprek met John Merrell over de followup vraag met betrekking tot de Interprise. John gaf onder andere mee dat hij voor zich zag hoe het Interprise-denken zich als een meme zou kunnen gaan verspreiden. Dit begrip is door Richard Dawkins in 1976 neergezet: Dawkins defined the meme as a unit of cultural transmission, or a unit of imitation and replication. Memes generally replicate through exposure to humans, who have evolved as efficient copiers of information and behaviour. Boeiend. Dank John!

    Ik realiseerde me dat ik dinsdag in de 1-(10-100)-sessie zélf één van de verhalenvertellers was, in de rol van de domeinexpert die het team een uurlang zijn observaties mocht vertellen. Mondelinge overlevering, een volksverhaal dus. Het voornaamste criterium is dat het mondeling wordt doorverteld tussen (groepen) mensen en daarbij doet het er niet toe hoe oud het is, waar het vandaan komt en of het niet ook een rol speelt in de geschreven overlevering.

    Mocht je nou denken, “He has lost it”, wat heeft dit allemaal met het technologiebedrijf Luminis te maken? Laat ik je dan hetvolgende meegeven:

    • Wat dacht je nou echt: ik laat de board-of-directors onze nieuwste soldeerpistool zien en dan liggen ze aan onze voeten? Hoe kunnen wij hen bereiken, hoe kunnen we elkaar begrijpen, hoe kunnen we een betekenisvolle dialoog hebben waarbij er interesse en vertrouwen ontstaat? En de bereidheid om met Luminis verkenningen aan te gaan?
      Ennuh,  voordat je nu met borstelende nekharen in de pen dreigt te klimmen:  toegegeven, als de board de directie voert over bijvoorbeeld een electronicabedrijf, misschien dat ze dan maar wat graag …
    • Misschien wat vergezocht, maar toch: teruglezende in enkele soundbytes over semantische technologie, Linked Open Data, vind ik dat het op een hoog overvliegnivo gaat om de zoektocht om betekenisvolle relaties te leggen in niet geuniformeerde gegevensstructuren. En dat doen we om als mensen meer en betekenisvollere informatie te ontlenen aan al wat er al vastgelegd is. Een soort van electronisch tot de kern komen en aan elkaar overleveren.
    • In januari heeft een bekende hamburgerketen haar nieuwe twittercampagne snel gelaten voor wat het was. In plaats van dat zij een golf van enthousiasme ontketenden over hun produkt, gaf dit bij het twitterpubliek de prikkel om ongezouten te vertellen wat men van het een en ander vindt. Ongeacht of het allemaal even terecht is, dit is wat er gebeurt! Twitter als de moderne vorm van mond-to-mond-reclame (met dank aan de commentator die dat schreef). Of zo je wilt, mond-to-mond-overlevering, dus.

    Tot slot, aan het einde van de week kreeg ik een reguliere email nieuwsbrief toegestuurd. Als jullie het zat zijn om naar mij of enig andere collega te luisteren: voor de liefhebber van verhalen, kan ik jullie van harte aanbevelen om eens een keer te gaan kijken en luisteren in Zwolle op de Verhalenboot. Een verteltheater, een kleinood, waar soms prachtige mensen fascinerende vertellingen weten te spinnen.

    Ton

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *