News

Soundbyte 34: The Sun Was Beating

4 maart 2012

Sorry, this entry is only available in Nederlands.

Vakantiemuziek

Het is traditie om onze soundbyte met muziek te vergezellen. Ik luister niet heel gericht naar muziek en wanneer alleen in de auto komen vooral luisterboeken of podcasts (TWiT, Software Engineering Radio, No Agenda, Java Posse, The History Of Rome, ..) uit de speakers.

The Boy In The Bubble, het eerste nummer van Graceland daar bewaar ik bijzondere herinneringen aan. Het moet de zomer van ’87 of ’88 zijn geweest en de familie ging voor het eerst met de vouwwagen naar Spanje. Geen overnachting, gewoon in één keer die 1800km want onderweg overnachten is zonde van je vakantie. Daarbij was Frankrijk (en daar moet je echt door) een land waar ze bij ons thuis een hekel aan hadden, daar moesten we maar vooral snel doorheen racen. Dus daar gingen we in een, ik meen witte, Mazda 626 (uiteraard nog zonder airco en het was snikheet). De rit duurde uiteindelijk meer dan 24 uur. Ongekend veel file. Vooral van en naar de tol-poortjes. “Een ‘bouchon‘ is toch een slagerij?”, hoor ik vanaf de achterbank. Het enige vermaak in de file kwam van het bandje met een opname van Graceland waar –om de overgebleven ruimte op te vullen– ook nog Careless Whisper bij opgezet was. ‘Click!’, Auto-reverse, The Boy In The Bubble.

Parlementair onderzoek

Onlangs viel er een aanslag op mijn deurmat van de BSR (Belastingsamenwerking Rivierenland). Deze organisatie verzorgt voor een aantal waterschappen, waaronder ‘mijn’ Waterschap Rivierenland, de belastingen. Terwijl ik de aanslag probeer te rijmen middels de uitleg op de achterzijde en de bedragen op me in laat werken dwalen mijn gedachten af naar eind vorig jaar. Het moment waarop bekend werd dat een ICT-project bij de waterschappen finaal mislukt[1] is. De genoemde schadepost van 25 miljoen euro maakt zich van mij meester. Ik deel deze kosten door 7 miljoen Nederlandse huishoudens en kom snel weer tot bedaren.

(De 8 miljard die ‘we’ met z’n allen te veel hebben betaald voor Fortis blijft wat dat betreft langer hangen; 8 miljard / 7 miljoen = 1 143 per huishouden. Een post die onterecht werd betiteld als een ‘boekverlies’ en niet als ‘kapitaaltekort’. Het verschil is, blijkbaar, dat de ene van de waarde van de bank had moeten worden afgetrokken en de andere niet. Oeps.)

Maar waarom gaan grote ICT-projecten vaak mis? Dat wil de Tweede Kamer der Staten-Generaal ook wel ‘ns weten en daarom start in mei een parlementair onderzoek[2] naar het falen van ICT-projecten. In mijn ervaring hebben projecten meer kans te falen als de volgende termen hoog scoren:

Uit verschillend onderzoek[3,4,5] is gebleken dat grote projecten, onder gelijk blijvende omstandigheden (ceteris paribus), een grotere kans hebben te falen dan kleine. Divide-and-conquer? Zeker. Alleen dat is niet genoeg. Inzichten wijzigen, behoeften wijzigen. Klanten weten vaak pas écht wat ze willen als ze zien wat ze krijgen. Donald Rumsfeld (destijds Minister van Defensie van de VS) kreeg de lachers op z’n hand met z’n “Known knowns, Known unknowns, and Unknown unknowns”, maar hij had gelijk..

Bij aanvang van een ICT-project kunnen we niet alles weten. En wat we wel weten kan veranderen. We kunnen dus beter een aanpak kiezen die bij deze onzekerheid past en ruimte laat voor wijzigingen en het bekend worden van het onbekende. Ofwel, ‘embrace change’. Alle succesvolle projecten waaraan ik heb meegewerkt scoren hoog op een combinatie van deze termen:

Ik ben wel ‘ns beticht van ‘end-of-spectrum thinking’[6]. Natuurlijk ligt de waarheid ergens in het midden; Ergens tussen een poging tot Agile en all-in Agile 😉 Management samenvatting[7].

Google Privacy Policy

Google heeft een nieuwe privacy policy. De reden is volgens de zoekgigant “[to] create one beautifully simple, intuitive user experience”. Zo ben je als Gmail gebruiker automatisch ingelogd in YouTube, Blogger, Google Docs, Picasa, etc. maar daar is het ze uiteraard niet (alleen) om te doen. Met deze policy kunnen ze alle silo’s aan informatie die ze nu over ons bezitten uit de verschillende diensten koppelen. Neem daarbij de zgn. Web Search History en alle informatie waar je afgelopen 18 maanden met Google naar hebt gezocht zal worden bewaard en gebruikt.

Er is nogal wat commotie over die nieuwe policy. Het punt is, Google en Facebook en Apple etc. zijn in een strijd verwikkeld om onze persoonlijke informatie. Ze willen zo veel mogelijk over ons weten en niet omdat ze enige interesse in ons hebben, maar om ons de meest effectieve advertenties voor te kunnen schotelen. Je kan je ertegen verzetten, denk aan ad-blockers, private browsing, do-not-track-headers, etc. maar hiermee ondermijnen we ons favoriete online businessmodel, ‘Free’. Ik denk dan altijd maar aan een quote die ik ooit ergens heb gehoord:

“If you’re not paying for it; you’re the product being sold.”

-Dick

Vakantiemuziek

Het is traditie om onze soundbyte met muziek te vergezellen. Ik luister niet heel gericht naar muziek en wanneer alleen in de auto komen vooral luisterboeken of podcasts (TWiT, Software Engineering Radio, No Agenda, Java Posse, The History Of Rome, ..) uit de speakers.

The Boy In The Bubble, het eerste nummer van Graceland daar bewaar ik bijzondere herinneringen aan. Het moet de zomer van ’87 of ’88 zijn geweest en de familie ging voor het eerst met de vouwwagen naar Spanje. Geen overnachting, gewoon in één keer die 1800km want onderweg overnachten is zonde van je vakantie. Daarbij was Frankrijk (en daar moet je echt door) een land waar ze bij ons thuis een hekel aan hadden, daar moesten we maar vooral snel doorheen racen. Dus daar gingen we in een, ik meen witte, Mazda 626 (uiteraard nog zonder airco en het was snikheet). De rit duurde uiteindelijk meer dan 24 uur. Ongekend veel file. Vooral van en naar de tol-poortjes. “Een ‘bouchon‘ is toch een slagerij?”, hoor ik vanaf de achterbank. Het enige vermaak in de file kwam van het bandje met een opname van Graceland waar –om de overgebleven ruimte op te vullen– ook nog Careless Whisper bij opgezet was. ‘Click!’, Auto-reverse, The Boy In The Bubble.

Parlementair onderzoek

Onlangs viel er een aanslag op mijn deurmat van de BSR (Belastingsamenwerking Rivierenland). Deze organisatie verzorgt voor een aantal waterschappen, waaronder ‘mijn’ Waterschap Rivierenland, de belastingen. Terwijl ik de aanslag probeer te rijmen middels de uitleg op de achterzijde en de bedragen op me in laat werken dwalen mijn gedachten af naar eind vorig jaar. Het moment waarop bekend werd dat een ICT-project bij de waterschappen finaal mislukt[1] is. De genoemde schadepost van 25 miljoen euro maakt zich van mij meester. Ik deel deze kosten door 7 miljoen Nederlandse huishoudens en kom snel weer tot bedaren.

(De 8 miljard die ‘we’ met z’n allen te veel hebben betaald voor Fortis blijft wat dat betreft langer hangen; 8 miljard / 7 miljoen = 1 143 per huishouden. Een post die onterecht werd betiteld als een ‘boekverlies’ en niet als ‘kapitaaltekort’. Het verschil is, blijkbaar, dat de ene van de waarde van de bank had moeten worden afgetrokken en de andere niet. Oeps.)

Maar waarom gaan grote ICT-projecten vaak mis? Dat wil de Tweede Kamer der Staten-Generaal ook wel ‘ns weten en daarom start in mei een parlementair onderzoek[2] naar het falen van ICT-projecten. In mijn ervaring hebben projecten meer kans te falen als de volgende termen hoog scoren:

Uit verschillend onderzoek[3,4,5] is gebleken dat grote projecten, onder gelijk blijvende omstandigheden (ceteris paribus), een grotere kans hebben te falen dan kleine. Divide-and-conquer? Zeker. Alleen dat is niet genoeg. Inzichten wijzigen, behoeften wijzigen. Klanten weten vaak pas écht wat ze willen als ze zien wat ze krijgen. Donald Rumsfeld (destijds Minister van Defensie van de VS) kreeg de lachers op z’n hand met z’n “Known knowns, Known unknowns, and Unknown unknowns”, maar hij had gelijk..

Bij aanvang van een ICT-project kunnen we niet alles weten. En wat we wel weten kan veranderen. We kunnen dus beter een aanpak kiezen die bij deze onzekerheid past en ruimte laat voor wijzigingen en het bekend worden van het onbekende. Ofwel, ‘embrace change’. Alle succesvolle projecten waaraan ik heb meegewerkt scoren hoog op een combinatie van deze termen:

Ik ben wel ‘ns beticht van ‘end-of-spectrum thinking’[6]. Natuurlijk ligt de waarheid ergens in het midden; Ergens tussen een poging tot Agile en all-in Agile 😉 Management samenvatting[7].

Google Privacy Policy

Google heeft een nieuwe privacy policy. De reden is volgens de zoekgigant “[to] create one beautifully simple, intuitive user experience”. Zo ben je als Gmail gebruiker automatisch ingelogd in YouTube, Blogger, Google Docs, Picasa, etc. maar daar is het ze uiteraard niet (alleen) om te doen. Met deze policy kunnen ze alle silo’s aan informatie die ze nu over ons bezitten uit de verschillende diensten koppelen. Neem daarbij de zgn. Web Search History en alle informatie waar je afgelopen 18 maanden met Google naar hebt gezocht zal worden bewaard en gebruikt.

Er is nogal wat commotie over die nieuwe policy. Het punt is, Google en Facebook en Apple etc. zijn in een strijd verwikkeld om onze persoonlijke informatie. Ze willen zo veel mogelijk over ons weten en niet omdat ze enige interesse in ons hebben, maar om ons de meest effectieve advertenties voor te kunnen schotelen. Je kan je ertegen verzetten, denk aan ad-blockers, private browsing, do-not-track-headers, etc. maar hiermee ondermijnen we ons favoriete online businessmodel, ‘Free’. Ik denk dan altijd maar aan een quote die ik ooit ergens heb gehoord:

“If you’re not paying for it; you’re the product being sold.”

-Dick

One Response to Soundbyte 34: The Sun Was Beating

  1. Hugo says:

    Ah… the master of quotes strikes again!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *