News

Soundbyte 35: Heartbroken

11 maart 2012

Sorry, this entry is only available in Nederlands.

Van een bevriende hobby-muzikant hoor ik wel eens hoe het er tijdens de repetities bij een band een toegaat. Verschillen in ambitie, in verwachtingen, in concentratie, in talent, in commitment, enzovoort, kunnen nog al eens tot flink wat vuurwerk leiden. Verhalen die we in de media natuurlijk ook regelmatig horen over professionele bands. Op zich niet vreemd natuurlijk: muziek maken betekent samenwerken, luisteren (niet alleen naar de muziek, maar ook naar elkaar), overleggen en discussieren, compromissen sluiten. Samen musiceren is vooral samen werken.

Hoe anders ligt dat voor ons. Wij nerds zitten stilletjes achter een computer, halen bij voorkeur zelf koffie (en dan ook alleen voor onszelf), praten niet met anderen als het niet beslist hoeft en dan alleen zonder de ander aan te kijken.

Dat dit beeld niet klopt met de werkelijkheid zullen de meeste mensen onderhand wel weten, maar toch denk ik dat de meeste mensen zich niet zullen realiseren dat in ons vak communicatie en goed samenwerken ontzettend belangrijk zijn (geworden). Dat een belangrijke succesfactor in een project is of de teamleden goed met elkaar kunnen samenwerken, echt met elkaar praten, elkaar de ruimte geven, en meer van dat soort “zachte” waar. Hoe technisch ons vak ook is, het gaat om de mensen.

Toen ik aan het einde van de afgelopen week wat zat te mijmeren over de dingen die ik beleefd had – het schrijven van een soundbyte is een goede aanleiding om eens wat meer te reflecteren – kwamen er wat beelden voorbij van goede, soms heftige, discussies die ik de afgelopen tijd met een aantal collega’s had. Hoewel ik me ook realiseerde dat ik soms misschien wel eens wat vervelend uit de hoek kan komen (best nuttig, dat reflecteren), was het overheersende gevoel toch dat het goede discussies waren. Goed om eens flink van mening te verschillen, dat lekker uit te graven en later nog eens over te herkauwen. Want laten we wel wezen: van het met elkaar eens zijn leer je niet zoveel.

Wat ik me ook realiseerde: wat heb ik toch een stelletje heerlijke collega’s. Je staat er niet vaak bij stil – net als al die andere dingen die elke dag hetzelfde zijn, je went er snel aan – maar het is toch wel een genot om fijne collega’s om je heen te hebben. Mannen (m/v) waar je op kunt bouwen, met wie je een lekkere stevige discussie kan hebben, aan wie je je kunt ergeren (en andersom waarschijnlijk) en met wie je goed kunt samenwerken. Geen blaaskaken of onderkruipers, geen bla-bla consultants (je kent ’t arnhems grapje over ’t verschil tussen consultants en een trolley-bus? Een trolley-bus stop als ie de draad kwijt is), geen drukkers. We hebben een goed stel mannen (en vrouwen, maar daarvan nooit genoeg) bij elkaar en het is dankzij deze collega’s dat wij met elkaar zo goed in ons vak kunnen zijn.

Van een van die fijne collega’s krijg ik onlangs kaartjes voor een concert van Hooverphonic toegeschoven. Hooverphonic is een Belgische popgroep die al wat jaartjes bestaat; hun eerst hits dateren uit het midden van de jaren negentig (van de vorige eeuw; als je dat er bij noemt klinkt ’t echt lang geleden). Een aantal jaren geleden werden die geconfronteerd met een behoorlijk probleem: hun leadzangeres stapte er uit. Het kostte de band 2 jaar (!) om een nieuwe zangeres te vinden. Opmerkelijke details: ze had geen muzikale achtergrond, ze was geen fan en… ze was begin twintig (de rest van de band zit qua leeftijd meer bij mij in de buurt). En ze kan waanzinnig goed zingen, zoals hier te horen het nummer “Heartbroken”, dat je wellicht kent van de radio (radio: zo’n kastje wat signalen uit de ether oppikt, luistert er nog iemand radio?)

Het concert (in het prachtige Luxor Live in Arnhem) was geweldig. De band stond als een huis en speelde alsof ze als tientallen jaren samen waren. Het zit ‘m niet dezelfde leeftijd, of dezelfde opleiding, achtergrond of leerschool; het is iets ongrijpbaars.
Bij luminis maakten we in het begin de fout te veel te zoeken naar dezelfde mensen; waarschijnlijk was dat ons enige houvast in de moeilijke taak van goede collega’s vinden. Inmiddels zijn we daar wel vanaf denk ik, als ik de gemêleerde groep mannen en vrouwen om me heen zie. Gelukkig zijn we er wel in geslaagd een groep (of, zo je wil verschillende groepen), goeie mannen en vrouwen te verzamelen, een groep waar absoluut muziek in zit.

Ik wens je een goede week en geniet van je collega’s!
PeterVan een bevriende hobby-muzikant hoor ik wel eens hoe het er tijdens de repetities bij een band een toegaat. Verschillen in ambitie, in verwachtingen, in concentratie, in talent, in commitment, enzovoort, kunnen nog al eens tot flink wat vuurwerk leiden. Verhalen die we in de media natuurlijk ook regelmatig horen over professionele bands. Op zich niet vreemd natuurlijk: muziek maken betekent samenwerken, luisteren (niet alleen naar de muziek, maar ook naar elkaar), overleggen en discussieren, compromissen sluiten. Samen musiceren is vooral samen werken.

Hoe anders ligt dat voor ons. Wij nerds zitten stilletjes achter een computer, halen bij voorkeur zelf koffie (en dan ook alleen voor onszelf), praten niet met anderen als het niet beslist hoeft en dan alleen zonder de ander aan te kijken.

Dat dit beeld niet klopt met de werkelijkheid zullen de meeste mensen onderhand wel weten, maar toch denk ik dat de meeste mensen zich niet zullen realiseren dat in ons vak communicatie en goed samenwerken ontzettend belangrijk zijn (geworden). Dat een belangrijke succesfactor in een project is of de teamleden goed met elkaar kunnen samenwerken, echt met elkaar praten, elkaar de ruimte geven, en meer van dat soort “zachte” waar. Hoe technisch ons vak ook is, het gaat om de mensen.

Toen ik aan het einde van de afgelopen week wat zat te mijmeren over de dingen die ik beleefd had – het schrijven van een soundbyte is een goede aanleiding om eens wat meer te reflecteren – kwamen er wat beelden voorbij van goede, soms heftige, discussies die ik de afgelopen tijd met een aantal collega’s had. Hoewel ik me ook realiseerde dat ik soms misschien wel eens wat vervelend uit de hoek kan komen (best nuttig, dat reflecteren), was het overheersende gevoel toch dat het goede discussies waren. Goed om eens flink van mening te verschillen, dat lekker uit te graven en later nog eens over te herkauwen. Want laten we wel wezen: van het met elkaar eens zijn leer je niet zoveel.

Wat ik me ook realiseerde: wat heb ik toch een stelletje heerlijke collega’s. Je staat er niet vaak bij stil – net als al die andere dingen die elke dag hetzelfde zijn, je went er snel aan – maar het is toch wel een genot om fijne collega’s om je heen te hebben. Mannen (m/v) waar je op kunt bouwen, met wie je een lekkere stevige discussie kan hebben, aan wie je je kunt ergeren (en andersom waarschijnlijk) en met wie je goed kunt samenwerken. Geen blaaskaken of onderkruipers, geen bla-bla consultants (je kent ’t arnhems grapje over ’t verschil tussen consultants en een trolley-bus? Een trolley-bus stop als ie de draad kwijt is), geen drukkers. We hebben een goed stel mannen (en vrouwen, maar daarvan nooit genoeg) bij elkaar en het is dankzij deze collega’s dat wij met elkaar zo goed in ons vak kunnen zijn.

Van een van die fijne collega’s krijg ik onlangs kaartjes voor een concert van Hooverphonic toegeschoven. Hooverphonic is een Belgische popgroep die al wat jaartjes bestaat; hun eerst hits dateren uit het midden van de jaren negentig (van de vorige eeuw; als je dat er bij noemt klinkt ’t echt lang geleden). Een aantal jaren geleden werden die geconfronteerd met een behoorlijk probleem: hun leadzangeres stapte er uit. Het kostte de band 2 jaar (!) om een nieuwe zangeres te vinden. Opmerkelijke details: ze had geen muzikale achtergrond, ze was geen fan en… ze was begin twintig (de rest van de band zit qua leeftijd meer bij mij in de buurt). En ze kan waanzinnig goed zingen, zoals hier te horen het nummer “Heartbroken”, dat je wellicht kent van de radio (radio: zo’n kastje wat signalen uit de ether oppikt, luistert er nog iemand radio?)

Het concert (in het prachtige Luxor Live in Arnhem) was geweldig. De band stond als een huis en speelde alsof ze als tientallen jaren samen waren. Het zit ‘m niet dezelfde leeftijd, of dezelfde opleiding, achtergrond of leerschool; het is iets ongrijpbaars.
Bij luminis maakten we in het begin de fout te veel te zoeken naar dezelfde mensen; waarschijnlijk was dat ons enige houvast in de moeilijke taak van goede collega’s vinden. Inmiddels zijn we daar wel vanaf denk ik, als ik de gemêleerde groep mannen en vrouwen om me heen zie. Gelukkig zijn we er wel in geslaagd een groep (of, zo je wil verschillende groepen), goeie mannen en vrouwen te verzamelen, een groep waar absoluut muziek in zit.

Ik wens je een goede week en geniet van je collega’s!
Peter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *