News

Soundbyte 359: T69 Collapse

26 augustus 2018

De afgelopen week stond voor mij in het teken van afscheid nemen. Ik zal het dichtst bij mezelf beginnen en gaandeweg het verhaal met allerlei kunst- en vliegwerk de dingen die ik wilde zeggen nog aan het thema proberen te koppelen. Dat doen kunstenaars ook altijd, volgens mij: gewoon maar wat maken en daar achteraf betekenis aan geven, het liefst zo ingewikkeld mogelijk, zodat ze nog wat van hun onverdiende mystiek behouden. Ik ben een kunstenaar.

Peuter-af

Onze jongste dochter is maandag voor het eerst naar de kleuterschool gegaan. Ik wist wel dat het er aan zat te komen, ooit. Mensen met grijze haren hebben me vaak gewaarschuwd er toch vooral met volle teugen van te genieten want ‘ze zijn groot voordat je het doorhebt’. Als zand door m’n handen, dus, alweer. En niet voor het laatst, ben ik bang. Maar haar leven draait niet om mijn geluk, en bovendien ben ik vooral heel erg blij voor haar. Het baby- en peuterbestaan vond ze maar kinderachtig, nu mag ze eindelijk los.

TeamuitjeMet dat melancholische, verdrietige gevoel reed ik diezelfde maandag naar Apeldoorn, voor het afronden van een sprint. Daar zat ‘mijn’ team trots te vertellen wat ze de afgelopen 2 weken allemaal weer aan waarde hadden toegevoegd. Terwijl ik vanaf de zijlijn zat mee te kijken, werd ik overvallen door de volgende golf van weemoed. Want dit was de laatste demo in deze samenstelling. Ilonka vertrekt naar München, Steef naar Huuskes en Evertson naar de overkant van de gang. Dus daar zat ik alweer mijn tweede brok weg te slikken. En de week was nog niet eens begonnen.

Hoe ik bij het weekend ben aanbeland weet ik niet meer goed, beelden van volgehuilde zakdoekjes en lege flessen wijn doemen op uit een mistige, gitzwarte wolk. Morgen begin ik gewoon weer opnieuw. Het gat moet gevuld.

Get shit done

Naast dit persoonlijke drama was er ook nog wat tech-nieuws. Tenminste, echt nieuws was het niet, maar ik hoorde op de radio een interview met Ali Niknam, de oprichter en directeur van Bunq. Je weet wel, de ICT-club die zich een bank noemt. Als je naar hun website gaat wordt je vrijwel meteen begroet door een schermvullende tekening van een vrouw in een goedgevulde bikini die zich van haar regenjasje ontdoet, terwijl ze je diep in je witte mannenogen staart. Ik was meteen om: dag Pennie Rekening, hallo Pammie-rekening!

Ali kan mooi vertellen, daar niet van. En er zijn ook beelden van het gesprek (zie onder), dat is helemaal genieten. Ik zou vanavond met mijn vrouw naar Eric Wiebes gaan kijken, maar ik denk dat ik Ali op mute en repeat zet.

Maar genoeg over aantrekkelijke, gezonde, jonge mannen, want inhoudelijk was het ook niet mis. Bunq is echt wel een serieuze club, met serieuze cijfers, al zijn ze nu nog wat roodkleurig (oplossing: geld van TransIP, het andere bedrijf van Niknam, financieert de verliezen van Bunq vooruit). Afgelopen jaar, zo vertelde Ali, is Bunq gegroeid van 50 naar 100 jongens (“ik noem het altijd de jongens, maar er zitten ook vrouwen bij”). Ze zijn ooit begonnen als antwoord op de gevestigde, pakdragende orde van de iron banks, waar je als klant al blij mocht zijn met een halfbakken internetbankiersysteem. Bunq richt zich primair op haar gebruikers en heeft het over features, allemaal bekende termen voor ons. En dat lijkt te werken: Tikkie is eigenlijk gewoon jatwerk en Bunq is een sterke speler in de toch al hardgroeiende FinTech-markt.

Ook interessant: bij Bunq staat de slogan “We get shit done” op de deuren. En ze gebruiken hem ook bij het zoeken naar personeel: zolang je bijdraagt aan het bedrijf, ben je welkom. Dat resoneert wel bij mij en ik denk dat die impliciete norm me ook aantrok toen ik nog van een afstandje naar Luminis keek. Ook wij hebben een relatief bont gezelschap aan collega’s die allemaal de get-shit-done-mentaliteit met elkaar lijken te delen.

Eerlijk is eerlijk, als ik naar zo’n zonnig gesprek zit te luisteren doemen er meteen allerlei vragen bij me op: is zo’n bank of the free over een paar jaar niet gewoon onderdeel van de status quo? En wat nou als je even geen shit done krijgt?

Schepper de schep

Maar genoeg geluld: muziek! Tenminste, geluid. Want ik heb niet de illusie dat dit gewaardeerd gaat worden door de meesten van jullie. Dat is niet erg inclusive van me en gaat eigenlijk tegen mijn principes in, maar ik vind hem zo gaaf dat ik hem móét delen.

Als je het langer dan 5 minuten met me over muziek hebt, dan ga ik over Aphex Twin praten. Zijn muziek heeft me gevormd en daarnaast is hij gewoon ontzettend goed in z’n vak. En al heel lang: hij is pas 47, maar produceert al bijna 30 jaar vooruitstrevende, invloedrijke ‘teringherrie’ (quote van m’n vrouw) en is nog lang niet van plan te stoppen. Zo dook er deze maand ineens een mysterieus reclamebord op in de London Underground, rap gevolgd door de coolste videoclip die ik in tijden heb gezien (zie onder).

En dan nu het kunst- en vliegwerk waar ik mee begon: elke keer als de beste man wat van z’n muziek met de wereld deelt, begint het gezeik. Zo gaat dat bij vernieuwende artiesten: je maakt een keer wat tofs en dan wil een deel van je fans dat je dat gewoon 100 keer herhaalt. Maar voor een échte kunstenaar werkt het niet zo: die schept, doet een stap achteruit en neemt daarna afscheid van het idee om zich vervolgens in het volgende avontuur te storten.

En dat is wat ik ook moet gaan doen, want ik werk bij Luminis en dus doe ik aan software-engineering-kunst. Het is af, ik heb er naar gekeken, heb er van genoten en nu begin ik aan het volgende hoofdstuk.

Ik wens jullie allemaal een fijne week toe!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *