News

Soundbyte 410: Galliard

25 augustus 2019

Nuclear power? No thanks!Oh, vrienden! Wat een week hè?! Ik ben blij dat ik nog net de jaren tachtig heb meegemaakt, want toen stond de wereld ook al in brand. Dat interesseerde mij natuurlijk geen zak, ik wilde gewoon voetballen op straat en George Michael luisteren op mijn kamer. I want your sex! Ik kan me nog wel wat vergeelde ‘Kernenergie? Nee, bedankt!’-stickers op de schuurdeuren van mijn vriendjes herinneren, en een Doe Maar-liedje waar ze zongen over een bom die toch wel ging vallen. Iets met een muur? Nou ja, als ik maar kon voetballen en naar onze Griekse god kon luisteren.

Inmiddels is George dood, de bom nog steeds niet gevallen en zure regen hebben we geloof ik ook niet meer. In plaats daarvan staat het Amazoneregenwoud in de fik, is er weer volop handels- danwel cyberoorlog en in het verre oosten wordt er gevochten tegen de overheerser. “May you live in interesting times” zeggen ze daar naar het schijnt. Yesss, gelukt! Is ook veel beter voor de kunsten, ongelijkheid en onderdrukking enzo. Doe mij maar new wave, grunge en lekker donkere techno. Niet die blije komkommertijdshit.

Groep 3

Iets dichter bij huis: mijn meiden zijn deze week allebei begonnen in groep 3. Gottegot, nou, dat vond ik wel wat. Ik ben altijd heel goed in het voor me uit schuiven van mijn emoties, superfijne eigenschap voor zo’n gehaaide elleboogwerker als ik. Maar toen ik maandagochtend om negen uur in het Ohra-torentje zat en mijn vrouw in de Whatsapp met Jenny Arean op de proppen kwam, ben ik toch maar even een kwartiertje naast de wc-rol gaan zitten.

Maar ho, hé, wacht eens even Piet, dit heeft toch geen reet met technologie te maken? Je zou toch een stukje over computers enzo schrijven? Dit is een Luminis Soundbyte™, we willen alleen tech-nieuws lezen, aangevuld met jouw persoonlijke ervaring en / of een anekdote. Nou is het wel genoeg met de Grote Piet-show. Tech! Nieuws! Tech! Nieuws! Tech! Nieuws!

Space as a Service

Adam Neumann

Adam Neumann (Noam Galai/Getty Images for TechCrunch)

Tja, als WeWork zichzelf als tech-startup de beurs op probeert te prijzen is de verwarring bij mij ook compleet. Even kort samengevat: in 2010 richtte het langharig lekkertje Adam Neumann met nog wat anderen WeWork op. Het idee: werkplekjes verhuren, liefst aan tech-startup-types, entrepreneurs, freelancers, dat soort lui. Lekker met je laptop in een gelikt interieur zitten, hapje, drankje, netwerkevenementje. Ze huren gebouwen, gooien er een WeWork-sausje overheen en dan mag jij daar voor X pepernoten per maand komen zitten werken, zuipen, vreten.

Op zich is dat een prima model, lijkt me. Een soort huisjesmelken, maar dan met meer mensen per vierkante meter. So far, so good. Maarrrrrr… na een paar jaar handjes ophouden bij investeerders willen Adam en zijn vriendjes ook weleens cashen. Dus wat doe je dan? Je gaat de beurs op, hatsa! En niet te zuinig hè, nee, we willen Facebook-achtige getallen! Uber! Slack! Twitter! Ding ding ding!

Één probleempje: zij zijn tech, en We is eigenlijk gewoon ordinair bureautjes verhuren. En dat is natuurlijk niet zo heel sexy op de beursvloer. Als Twitter morgen ineens 1000x zoveel gebruikers heeft, hoeven ze niet 1000x zoveel applicaties te starten. Als heel Nederland volgende week z’n huis op Airbnb aanbiedt staan ze in San Francisco te juichen omdat ze slapend rijk(er) zijn geworden. Zo niet voor The We Company (want zo heten ze sinds kort): stel nou dat alle Luminis-kernen en hun vriendjes eind 2019 hun huurcontract opzeggen en gezellig naar Strawinskylaan 4117 verhuizen, dan moeten We toch echt even in de buidel tasten. Je kunt niet elastisch 1000 bureautjes en stoeltjes op- en afspinnen, zelfs niet als je claimt aan Space as a Service te doen.

WeWTF

WeWTF dus. Snap je m’n verwarring? En trouwens, dat negatieve wereldbeeld van me in het begin is ook niet zo heel ver van tech verwijderd, hoor. Je denkt toch niet dat de Chinese overheid à la Das Leben de Anderen ’s nachts met microfoontjes in de aanslag de krappe appartementjes van hun afvalligen binnensluipt, hè? Nee man, die maken gewoon handig gebruik van gezichtsherkenning en dat soort moderne snufjes. Die oranje mafketel en z’n matties doen net zo hard mee. Bedankt nerds!

Interessante tijden dus. Gelukkig zijn er ook positieve berichten. Demonstranten zijn uiteraard niet achterlijk en zetten fora, versleutelde chats en laserpointers in als antwoord op de high-tech onderdrukking. De roep om regulering van AI wordt steeds luider. En last but not least, de TU Delft is bezig je omaatje op haar e-bike overeind te houden. Kan niet misgaan!

En dan nu…

…muziek! Want soms vallen oude en nieuwe technologie heel goed met elkaar te verenigen. Ik stond van de week in de Pleijroute-is-dicht-file en had Radio 4 aangezet om de zenuwen in bedwang te houden. En toen hoorde ik dit:

(Begint op 2m14s)

Ik vond het heel bijzonder, de instrumenten die soms één lijken te worden, de voor mij onverwachte laatste noot steeds. Toen ik thuis kwam heb ik het opgezocht waar ik nu naar zat te luisteren. Het blijkt een oud werk (begin 17e eeuw) dat eigenlijk voor 3 violas da gamba bedoeld was. Maar deze uitvoering werd gedaan met een enkele bas-viola en een accordeon. Die laatste bestond nog helemaal niet toen Orlando Gibbons het stuk schreef, maar het lijkt er toch voor gemaakt, vind je niet? Goed gevonden van Marianne Muller en Vincent Lhermet.

Oké, genoeg geluld, er is werk te doen. Fijne week!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *