News

Soundbyte 92: Lieve koningin

7 mei 2013


Het was zondag een heerlijke bevrijdingsdag met schitterend weer en ongetwijfeld goed bezochte bevrijdingsfestivals, maar het was natuurlijk vooral de week van de inhuldiging.

En natuurlijk roepen we allemaal dat we eigenlijk niet zo veel met het koningshuis hebben, en ach die “kroning”…., maar we zitten dinsdag wel opeens allemaal voor de t.v. en ik zal er eerlijk over zijn: het ontroerde me wel. En als ik er overnadenk hoe dat komt, dan is dat in de eerste plaats omdat ik naar iemand zit te kijken die enorm plichtsgetrouw haar leven lang de haar opgelegde taak voor de samenleving heeft vervuld. Je kunt er kritisch of cynisch over zijn en afgeven over de voorrechten en enorme verdiensten die “ze” hebben, maar ik had niet met haar willen ruilen en ik heb er simpelweg bewondering voor hoe zij het al die jaren heeft gedaan. Daar past maar een lied bij, en dat is de prachtige ode die Brigitte Kaandrop maakte op de muziek van “ne me quitte pas”.

Een troonswissel maak je hooguit drie keer in je leven mee, dus dat is best even de moeite waard om voor te gaan zitten. En tijdens het kijken naar dit ritueel besefte ik me dat we als natie eigenlijk maar erg weinig rituelen hebben. Nou ja, we hebben elke vier (of drie of twee) jaar de rituele dans van stemmen en formeren, maar daarbij mist het gevoel van saamhorigheid, omdat je als volk (en soms ook als persoon) natuurlijk altijd gemengde gevoelens hebt over wat voor regering er op het bordes staat. Maar bij het kroningsritueel vallen dat soort verschillen weg, ondanks wat republikeinse splintergroeperingen die hun best doen het feestje te verstoren, en kunnen we weer even voelen dat we met z’n alleen iets hebben waar we best blij mee mogen zijn; een samenleving die ondanks alle grote en kleine problemen over het algemeen toch gewoon goed functioneert en een ieder de ruimte geeft om zichzelf te zijn.

De enige dissonant was natuurlijk dat koningslied. Ik ga er verder geen woorden over vuil maken; het laat maar weer eens zien dat samen iets goeds of iets moois maken, helemaal nog niet zo simpel is. Om het meer te laten zijn dan een ratjetoe van bijeengeraapte epibraties, zijn er dingen nodig als: visie hebben, richting geven, keuzes maken. En tegelijkertijd: mensen de ruimte geven om te doen waar ze goed in zijn en er voor zorgen dat ze zich betrokken voelen, ook als hun bijdrage net even niet in het grote geheel past.

Samen iets goeds maken, het is een vak dat me blijft boeien. En ook al ben ik een (software)techneut in hart en nieren, de “menselijke” kant van het verhaal, over hoe we met z’n alleen iets goeds of iets prachtigs kunnen maken, interesseert en intrigeert me steeds meer. Het zal iets met leeftijd te maken hebben. Ik denk dat W.A. dat ook heeft; hij is tenslotte bijna net zo oud als ik. Ben wel benieuwd hoe ie het gaat doen, maar heb er alle vertrouwen in.

Morgen gezond weer op en samen iets moois maken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *